Z dedykacją dla mojej żony Agnieszki :)

Chaotyczne, dynamiczne i nieprzewidywalne. Prawdopodobnie właśnie za te cechy większość inżynierów uwielbia swoje… symulacje 😉 Z okazji walentynek przygotowałem krótką symulację, która przedstawia proces nadmuchiwania balonu i spuszczania z niego powietrza. Pozornie prosta animacja przedstawia trzy podstawowe źródła nieliniowości. Pierwsza wynika ze sposobu w jaki balon zmienia kształt – jest związana z dużymi przemieszczeniami i rotacjami poszczególnych regionów balonu. Drugi typ nieliniowości związany jest ze sposobem w jaki program (w tym przypadku Abaqus) reprezentuje zachowanie materiału. Choć nie miałem dostępu do rzeczywistych danych materiałowych to założyłem, że balon zbudowany jest z cienkiej gumowej membrany. Hipersprężysty model materiałowy spowodował, że balon nie rozciąga się jak zwykła sprężyna, ale w nieco bardziej skomplikowany sposób. Ostatnim źródłem nieliniowości są oddziaływanie kontaktowe jakie występujące na granicach stale rozszerzającego i kurczącego się balonu.
Kolejna ciekawostka związana jest ze sposobem w jaki symulowany jest proces pompowania i spuszczania powietrza z balonu. Do zasymulowania tego procesu wykorzystałem funkcje Fluid Inflator i Fluid Exchange. Dzięki nim istnieje możliwość zdefiniowania objętości powietrza jaka ma zostać dostarczona do wnętrza balonu. Jest to jeden ze sposobów na modelowanie zagadnień typu FSI, czyli interakcji pomiędzy ciałem stałym, a płynem. Co więcej, funkcje takie wykorzystuje się w modelowaniu wybuchu poduszek powietrznych oraz (z tego co mi wiadomo) w projekcie budowy symulacji ludzkiego serca. Pamiętajcie – love is in the air!

Przepis na połączenie funkcjonalności Abaqusa i Anacondy

single-01

Dzisiejszy post powinien przydać się wszystkim użytkownikom Abaqusa, którzy w czasie swojej pracy wykorzystują skrypty. Oprócz całej gamy zalet programu ABAQUS, w mojej ocenie jedną z najbardziej przydatnych funkcji jest możliwość sterowania nim za pomocą języka Python. Ułatwia to znacznie tworzenie raportów, automatyzację obliczeń czy weryfikację modeli. Czasem jednak zdarza się tak, że chcielibyśmy wykonać bardziej skomplikowane operacje przy użyciu bibliotek, które nie są dostępne z poziomu Abaqusa. W takie sytuacji możliwość dodana bibliotek jest dość ograniczona, ale… istnieje prosty sposób na połączenie Abaqusa z Anacondą. Instrukcję krok po kroku znajdziesz w poniższym wpisie

Continue reading

Ansys Hall of Fame 2020

hall of fame 1200x630 1 fea

Ansys ogłosił zwycięzców jedenastej edycji konkursu na najlepszą symulację. Mocno polecam oglądnięcie wszystkich pozycji pod tym linkiem. W tym roku moim faworytem jest symulacja elektromagnetyczna butelki wypełnionej materiałami dielektrycznymi. Materiały dielektrycznymi mają za zadanie imitować materiały wybuchowe, które są wsadzane do butelki tworząc z niej coś w rodzaju miny przeciwpiechotnej. Wyniki z takiej analizy służą jako dane treningowe algorytmów maszynowych mających rozpoznać czy coś jest miną czy też nie. Muszę przyznać, że to jedno z bardziej innowacyjnych zastosowań symulacji o jakich słyszałem!

Sprężyna – najprostszy mózg symulacyjny

single-01

Czym są i jak wyglądają sprężyny wie nawet małe dziecko. Nie wszyscy jednak wiedzą, że badania nad nimi przyczyniły się do rozwoju nie tylko fizyki, ale i symulacji komputerowych. Właściwie można powiedzieć, że sprężyna stała się kamieniem węgielnym pierwszego modelu do analizy Metodą Elementów Skończonych.
Dzisiejszy wpis prawdopodobnie przedstawia rzeczy oczywiste i trywialne dla osób związanych z symulacjami. Mam jednak nadzieję, że okaże się wystarczająco rzeczowy by zaciekawić osoby niezwiązane z tematem. Enjoy!

Continue reading

MOFEM

O MOFEM dowiedziałem się jakiś czas temu, kiedy szukałem informacji na temat symulacji propagacji pęknięcia u podstawy zęba koła zębatego. Jak widać na załączonym filmiku – specjalnie napisany algorytm do poprawy siatki na geometrii pęknięcia radzi sobie bardzo dobrze. Warto zaznaczyć, że MOFEM rozwijany jest na Uniwersytecie w Glasgow, ale jego współautorami jest dwójka Polaków – dr Łukasz Kaczmarczyk i Karol Lewandowski. Uważam, że robią kawał dobrej roboty i dlatego warto promować szerzej to co robią. Zwłaszcza jeżeli takie symulacje przyczyniają się do rozwoju medycyny, która może pomóc ludziom jak i zwierzętom