Perydynamika

W 1978 roku oszacowano, że roczny koszt zniszczeń spowodowanych pękaniem materiału wynosił około 119 miliardów dolarów (około 4% ówczesnego amerykańskiego PKB). Nie znalazłem informacji jakiego rzędu są to straty na dzień dzisiejszy, ale podejrzewam, że są o wiele mniejsze. Głównie ze względu na fakt, że mechnika pękania jako dyscyplina naukowa ciągle się rozwija. Jedną z nowszych jej gałęzi jest perydynamika, którą opisał po raz pierwszy Stewart Silling z Sandia Laboratories w 2000 roku. Perydynamika wykorzystuje równania całkowe do modelowania rozwoju pęknięcia, a nie równania różniczkowe cząstkowe jak ma to miejsce w klasycznych metodach. Można powiedzieć, że różnica jest podobna jak między silnym i słabym sformułowaniem w Metodzie Elementów Skończonych. Dzięki takiemu zabiegowi można uchwycić propagację wielu pęknięć jednocześnie, a algorytm numeryczny jest o wiele bardziej stabilny.
Dorzucam porównanie symulacji z eksperymentem (źródło) oraz interesujący wykład na youtubie wyjaśniający podstawy perydynamiki (w sumie to polecam cały kanał Not Real Engineering).